Er is een restaurant in Manta Rota waar we af en toe gaan eten als we geen zin hebben om te koken, of gewoon ergens willen eten. De berg af en we zijn er.
Het heet El Tango Argentino (ja, geen idee…) maar Paul, Marieke en ik zeggen “Zullen we naar mister Bean”. Iedereen denkt dan “Jaaa zal wel.” De laatste keer ook weer met twee nieuwe vrienden (Hoi J en T!!). Tot de ober verscheen.
Iedereen die daar ooit gegeten heeft, weet waarom.
Hij lijkt niet een beetje op Mr Bean, hij is hem. Zelfde blik, zelfde manier van lopen, alsof hij in zijn hoofd net iets te veel tegelijk probeert te onthouden. Alleen wat meer vlees aan de botten zullen we maar zeggen.
Hij zegt weinig, knikt veel, en heeft een glimlach die je niet helemaal kunt plaatsen. Een mengeling van beleefdheid, vermoeidheid en iets van: dit komt goed, wacht maar even. “Kippie kippie!” “Feyenoord!”
En hij verstopt de biertjes die hij van de kroeg naast het restaurant krijgt. Het zal een act zijn, geloof ik meteen, maar het is leuk.
Het menu verandert niet veel. Een prato do dia voor vijftien euro: salade, hoofdgerecht, halve liter wijn of bier, dessert, koffie. Altijd eenvoudig, altijd vers (‘ik heb zalm!!’), altijd precies goed. Tussen de middag is het afgeladen vol met kerels. In Portugal krijgen werknemers een vergoeding voor de lunch, dus alle bouwvakkers, electriciens, loodgieters gaan lunchen waar het lekker is.
Gisteren nam ik kip met frietjes (het is friet, patatten zijn aardappelen en die kunnen gekookt zijn heb ik geleerd van mijn Vlaamse vrienden) en een salade. Olie en azijn, meer niet.
Het mooiste moment komt aan het eind.
Als je om de rekening vraagt, komt hij met een pen of met een rekenmachine, afhankelijk van de stemming.
Soms schrijft hij het totaalbedrag op het papieren tafelkleed, tussen de broodkruimels. Of een van de dames tikt wat in op de rekenmachine, draait hem om en zegt dan in het Portugees het bedrag. Geen bon, geen btw, geen uitleg. Gewoon een bedrag.
En het klopt altijd. Denk ik. Het valt in ieder geval nooit tegen. Je betaalt cash, hij knikt, en alles is weer in balans.
Mr Bean beweegt zich intussen verder door het restaurant: een bord, een glas, een handdoek, alles in één soepele choreografie van schijnbare chaos. Even snel een stiekem slokje tussendoor.
En iedereen kijkt hem na, glimlachend, omdat ze allemaal hetzelfde denken:
hij lijkt er verdacht veel op… maar hij doet het beter.
