Soms vragen mensen: “Hoe is het nou, leven in de Algarve?”
En dan is het antwoord niet in cijfers of lijstjes te vangen, maar in ademhalingen. In het ritme van de ochtend. In het geluid van stilte tussen twee zinnen. In de sinaasappel die je plukt zonder dat je daar iets van vindt. Zoals Arthur van Amerongen schreef (uit mijn herinnering) : “Hier leven de mensen met de oogsten en seizoenen, met de feestdagen, niet met tijd”.
Voor ons, Marieke en Eric, is het leven hier niet een eindbestemming, maar een andere manier van onderweg zijn.
De dagen zijn zachter. De agenda minder dwingend. Je merkt het aan hoe mensen binnenkomen — gespannen schouders, haastige blikken — en hoe ze een paar dagen later alweer anders kijken. Alsof hun systeem zich herinnert: O ja, zo voelt rust.
Hier zijn we niet alleen partners in werk en liefde, maar ook in eenvoud. In koken, in wandelen zonder plan. Hoewel vooral Marieke dat goed kan. We zijn hier vooral met zijn tweeen, en we kunnen heel goed stil zijn. Verbinding ontstaat hier vaak juist in de ruimte die er is — niet in wat je zegt, maar in wat je samen durft te laten ontstaan.
We zijn dankbaar dat we deze plek mogen delen met anderen. Niet omdat het ‘perfect’ is, maar omdat het echt is.
En misschien is dat ook wel het mooiste aan leven in de Algarve: je hoeft het niet te verbeteren. Alleen maar te beleven.
Kom langs. Of lees mee. Alles begint met vertragen.
Meer verhalen over ons leven hier? Bekijk ook onze pagina “Over ons” of lees meer in de categorie Saúde in het dagelijks leven.
